از پس سالهای دربه‏دری و باد

می بینمت دیگر بار

به شیفتگی تماشایت می‏کنم

آه، تو بیش از من دگرگون شده‏ای

در کوچه‏هایت پرسه می‏زنم

گمگشته بی‏زمان

همچون بیگانه‏ای شوریده در چشم کودکانت

و باز می‏جویم هر آنچه را که از کف داده‏ام.

رها می‏شوم

در آغوش بارانی که می‏شویدم

از غربتی که خود را بدان آلوده‏ام.

آه، دوباره می‏توان

به سادگی سخن بگویم

به لهجۀ نمناک گیاهان، دریا و باران

بی آنکه شگفتی دیگران را برانگیزم.

عشق با آن قدرت عظیم خود تا آن زمان که امید ضعیفی برای رسیدن به مقصود وجود دارد او را به محبوب متمایل می‏کند. اما همین که یأس کامل از وصال سرتاپای او را فراگرفت، چون خاموشی این نیروی عظیم یک مرتبه ممکن نیست فوراً تغییر شکل داده به یک نیروی ضربتی شدید تبدیل می‏شود و همانطوری که عاشق در صورت امید وصال همه چیز را در راه رسیدن به محبوب، کوچک و قابل تحمل می‏دید در هنگام یأس نیز از هیچ چیز در راه انتقام از او پروا ندارد! و غالباً تا عکس‏العمل نشان ندهد آرام نمی‏گیرد و اگر چنین قدرتی در خود احساس نکند واکنش را با خشونت یا خودکشی نشان می‏دهد! و به این ترتیب از محبوب یا از خودش انتقام می‏گیرد.

  ولي آشيانه نه،رختخواب خريد ولي خواب

  نه،ساعت خريد ولي زمان نه، مي توان

 مقام خريد ولي احترام نه،مي توان کتاب

  خريد ولي دانش نه،دارو خريد ولي

 سلامتي نه، خانه خريد ولي زندگي نه و

 بالاخره ، مي توان قلب خريد، ولي عشق

 را نه

 مجنون بدون اين که متوجه شود از بين او و مهرش

 عبور کرد. مرد نمازش را قطع کرد و داد زد: هي 

 چرا بين من و خدايم فاصله انداختي؟

مجنون به خود آمد و گفت من که عاشق ليلي هستم و 

 تو را نديدم! تو که عاشق خداي ليلي هستي

چگونه مرا ديدي؟

روی دریا خونه ساختی ساده دل

خیلی دیر یارو شناختی ساده دل

تو قماره ناگوار عاشقی همه هستی تو باختی ساده دل

من اون عاشق دیونه ای اون

که اومدم باز در خونه ی اون

اما اومدم تا نفرینش کنم

نفرینم و به قلب سنگینش کنم

ای ساده دل اما نفرین که کاره قلب تو نیست

تو برو با خط قلبت بنویس

حالا با یک گیتار شکسته

منه تنها منه خسته

چی بگم دلم شکسته

باره تنهایی رو بسته

تو که رفتی ز پیشم

من اینجا تنها میشم

تنهای تنها می مونم

من دیگه عاشق نمی مونم

حالا که دوستم نداری

چرا تنهام میزاری

دوست دارم بهم بگی تو

من چه اشتباهی کردم

شایدم باور کنم من

که یه گناهی کردم

****

****

حالا که رفتی خدانگهدار

برو جونم برات دعا می کنم

که هیچ وقت نشی تو تنها

برو خدا به همرات

می دونم تموم حرفات یاده مهربون , بهونه ست

کاش می دیدی که همیشه چشم تو , چراغ خونه ست

کاشکی حرفهای تو راست بود

کاشکی رفتنت خراب بود

عمر عشق در نمی اومد

تمومه قصه یه خواب بود

کار از این حرفا گذشته, تو دیگه بر نمیگردی

از همون لحظه بریدی که خداحافظی کردی

تو بگو با چه امیدی چشم به راه تو بمونم

وقتی که از توی چشمات ته قصه رو می خونم

اگه دل بریده از من دل من اما باهاته

رفتنت منو سوزنده ,نوبت خاطرهاته

آن خــدايي كه بزرگش خوانـدي
به خدا مثل تو تنهاست بخنــــد

دستخطي كه تو را عاشق كرد
شوخي كاغذي ماست بخنــــد

فكـر كـن فكـر تو ارزشـمند اسـت
فكر كن گريه چه زيباست بخنــــد

صبح فردا به شبت نيست كه نيست
تازه انگار كه فرداست  بخنــــد

راسـتي آن چـه بـه يـادت داديـم
پر زدن نيست كه درجاست بخنــــد

آدمك نغمه آغاز نخوان  !!
به خدا آخر دنياست بخنــــد . . .

*****

-- من کی ام ؟؟

وقتي خداي مهربان همه بندهايش را آفريد

 با استفاده از قلم سرطلاي مرغ خوشبختي واسه

 همه نوشت قصه خوب سرنوشت وقتي به من رسيد

 قلم سرطلا شکست مرغ پر طلا پريد خدا از مرغ غم

يک پر گرفت واسم نوشت قصه ي تلخ سرنوشت

*******************

**************

ميشه مثل يه قطره اشک بعضيهارو از چشمات بندازي!!!

 ولي هيچوقت نميتوني جلوي اشکي رو بگيري که با رفتن

 بعضي ها از چشات جاري ميشه .

ای که بی تو خودمو تک وتنها می بینم

هر جا که پا مزارم تو رو اونجا می بینم

اسمون ابری شده خدا انگار خواب دیده

انگار از اون بالا ها گریه هامو ندیده*

*

*

*

بتراش ای سنگ تراش سنگی از معدن درد بهر مزارم بتراش

روی سنگ قبر من عکسی از چهره زیبای نگارم بتراش

       بنویس ای سنگ تراش عاقبت شدم فداش

          بنویس تا بدونه عمرمو دادم براش 

من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش دوستهایم بنشینند آرام

 گل بگو گل بشنو

هرکسی می خواهد وارد خانه ی پر عشق و صفایم گردد

یک سبد بوی گل سرخ به من هدیه کند

شرط وارد گشتن شست و شوی دلهاست

 شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

 بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار

 می نویسم ای یار خانه ی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

 خانه ی دوست کجاست؟

با زيباترين گل ها به ملاقاتم بيا!

اما يادت باشد

به گل فروش بسپار

بوي گل ها را باغچه ي خودش نگه دارد

اصلاً برايم گل مصنوعي بياور

و چند قطره از عطر خودت را

که در آن مي پاشي

نه نه، صبر کن!

لطفاً همه ي اين ها را
فراموش کن!
خودت بيا!
فقط
زود!
.             

                     بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم فکر نکن به ياد تو بودم . کار نداشتم . ول مي گشتم

---

آرزوهایم را در کوچه های بی صدای تاریخ می ریزم و نشانی عبورت را تنها از ستاره های آسمانم می خواهم. چرا که بی تو ناتمامم و با تو از همیشه تا همیشه پر از واژه های عشقم

---

عشق نمي پرسه تو کي هستي؟ عشق فقط ميگه: تو ماله مني . عشق نمي پرسه اهل کجايي؟ فقط ميگه: توي قلب من زندگي مي کني .عشق نمي پرسه چه کار مي کني؟ فقط ميگه: باعث مي شي قلب من به ضربان بيفته . عشق نمي پرسه چرا دور هستي؟ فقط ميگه: هميشه با مني . عشق نمي پرسه دوستم داري؟ فقط ميگه: دوستت دارم

---

آبي تر از آنيم که بي رنگ بميريم از شيشه نبوديم که با سنگ بميريم تقصير کسي نيست که اينگونه غريبيم شايد که خدا خواست که دلتنگ بميريم

---

اگر روزي از كنار گنجشكي رد شدي وديدي نپريد فكر نكن دوستت داره تو رو آدم حساب نكرده

---

وقتي هستي نيستم , وقتي نيستي هستم , وقتي هستم نيستي, وقتي نيستم هستي اي همه ي نيست شده ي هستي من, هستي من نيست مي شود وقتي تو نيستي

---

آنكه مي گفت منم بهر تو غمخوارترين چه دل آزارترين شد چه دل آزار ترين